Transalp 2017: vreselijk weer, prachtige ervaring

13:56 | nieuws

IMG-20170701-WA0006

De Transalp 2017 zal de geschiedenisboeken ingaan als een kletsnatte editie. Omwille van de overvloedige regen moesten etappes ingekort en afgelast worden. Ongezien! Ondanks alles maakten onze GFTbe-ers er toch het beste van. Lees hier het verslag van Gijs, die de Transalp aan de zijde van Cis afwerkte.

Het begin…
De avond voor de start waren de weersvoorspellingen allerminst gunstig. Aan tafel was de spanning dan ook merkbaar: de gesprekken gingen over indelen, overslagpolsen, het opeten van bananenschillen en hier en daar durfde toch iemand voorzichtige klassementsambities uitspreken.
Op zondag begon de wedstrijd. En van bij de start werd het peloton op regen getrakteerd. Het bleek een voorbode voor wat in de rest van de week zou komen. Rit 1 was een soort Ardennen-etappe met een stevige aankomst bergop. Er werd erg nerveus gereden en bergop werd het peloton volledig uit elkaar geranseld. Iedereen smeet met krachten alsof het de laatste kilometers van een Tourrit was.
Maandag was het weer gelukkig beter: we kregen zowaar zon en hitte voorgeschoteld. Rit 2 bracht ons van Imst naar het Italiaanse Naturns. Vanaf de start ging het gedurende 75 km geleidelijk omhoog. We klommen vanuit Solden tot 2500m over de Timmelsjoch. Een lange klim met ook nog eens flinke tegenwind. Daarna werden we getrakteerd op een razendsnelle afdaling, waar Tornado Tim de KOM veroverde. De rest van de etappe werd een ware slijtageslag, waardoor het klassement stilaan in een plooi begon te vallen. Het zorgde er ook voor dat iedereen relaxter werd.
Team Smallings bleef echter gefocust. Iedere ochtend bestudeerde Bart de lucht en voelde aan het asfalt. Sommigen beweerden dat hij er zelfs tegen fluisterde. Om vervolgens te concluderen: “vandaag 6,5 bar”.

IMG-20170627-WA0005
De hemelsluizen gaan open
Op dinsdag, tijdens rit 3, mochten we de legendarische Stelvio over. De rit begon droog, maar tijdens de afdaling van de eerste klim begon het te regenen. Koud was het gelukkig niet. Over slingerende wegen reden we door mooie Italiaanse stadjes, waar de regen de stenen in de binnenstad verraderlijk glad maakte. Daarna volgde de mythische Stelvio, vanuit Prato, een moordklim die team Pierewiet bijna deed kraken. Puur op karakter klommen Wiet en Dirk door de wolken over de top… waar ze nogmaals getrakteerd werden op een bui van jewelste. Volledig onderkoeld bereikten ze Bormio.
Op dag 4, de koninginnenrit, mochten we alweer de Stelvio over, maar deze keer vanuit Bormio. Daarna stonden de Offenpas, de Bernina de Forcolo di Livigno op het programma. Opniew kregen we van bij de start gietende regen voorgeschoteld. Tijdens de klim kwamen er razendsnel wolken en mist opzetten. In geen tijd zagen we geen hand meer voor de ogen. Bovendien begon het ook nog eens onheilspellend te donderen en bliksemen. De organisatie nam dan maar de wijze beslissing om de rit te annuleren. Iedereen trachtte zijn eigen hachje te redden. Tim, Daan, Bart en Philippe strandden in Zwitserland. Gijs raakte in de problemen in de afdaling op zijn eentje terugkeren naar de top. De rest kon nog omkeer maken naar Bormio. Heel veel mensen raakten onderkoeld. De belangrijkste prestaties kwamen deze keer niet van de renners, maar wel van de soigneurs Kurt en Sarah, die ervoor zorgden dat iedereen veilig terug raakte
’s avonds staken de organisatoren de koppen bij elkaar. Omdat er nog slechter weer voorspeld werd, besloten ze ook om de donderdagrit af te gelasten. Geen Mortirolo dus. Helaas sloegen de weerberichten de bal mis en bleef het de hele donderdag lang droog.

IMG-20170703-WA0006
Het slotstuk
De etappe van vrijdag startte te Aprica. Eerst daalden we af richting de voet van de Gavia. Tijdens de eerste 50 kilometer reed Pieter eigenhandig het peloton in twee. Dan volgde de Passo croco Domini, de laatste zware klim van de Transalp: 20km klimmen aan 8 procent. Al van bij de voet was Gerry nauwelijks in te tomen. Ook Cis en Gijs waren deze dag samen in topvorm. Alles leek perfect te verlopen, tot het in de afdaling plots begon te hagelen. De weg werd een rivier en Cis verloor de grip op de weg. Na een salto over de vangrail kwam hij tegen een boom op zijn voeten tot stilstand. In de turnwereld zou het hem punten opgeleverd hebben, maar hier betekende het jammer genoeg het einde van de wedstrijd. Met een wonde aan de hand en een afgebroken shifter kon Cis niet meer verder.
De rest van het veld denderde ongenadig verder naar Ledro, een dorpje in een hoger gelegen vallei achter het Lago di Garda. Tim en Daan reden zoals al de hele week op topniveau. Ondanks een schuivertje tijdens een afdaling konden ze het podium ruiken. Voor hen stond er dus nog heel wat op het spel in de slotrit.
Zaterdag was de zon terug van de partij. Het strijdplan was om met het Granfondoteam een trein te vormen om de koers hard te maken. Hier moet duidelijk nog op getraind worden, want van het plan kwam maar weinig in huis. Dan de klim, en die begint meteen erg steil. Gijs en Cis reden die dag zonder klassement maar gaven het volle pond en kwamen als 12e duo door bij de eerste bevoorrading. Net toen ze terug hoop kregen op een goede eindklassering, reed hun groep in de afzink over een rooster. In geen tijd stonden ze, samen met dertig andere ongelukkigen banden te vervangen. Alweer pech dus!
De rest van de etappe was vooral genieten. Via steile heuvels en schitterende afdalingen bereikte het Transalp-peloton de finish in Arco. Daar volgde het goede nieuws dat Tim en Daan erin geslaagd waren om alsnog een podiumplaats in het algemeen klassement uit de brand te slepen. Ook de rest van de groep presteerde uitstekend en haalde heelhuids de finish.
‘s avonds werden uitgebreid de bloemetjes buiten gezet en werd er tot in de vroege uurtjes gevierd. Ondanks de regen werd de Transalp ene weekje om nooit te vergeten. Nogmaals dank voor soigneurs Kurt en Sarah voor hun onvoorwaardelijke inzet de hele week lang!

 

IMG-20170703-WA0013

© Granfondoteam 2013 | logo fusemedia.be • grafisch ontwerp • webdesign • reclame